سبز رنگ قشنگی است اما من زرد را انتخاب می‌کنم.
من به خاطر طرح سهام نفت که با وابسته کردن دولت به مالیات، دموکراسی را نهادینه می‌کند و به خاطر بیانیه‌ی حقوق شهروندی که در کوتاه‌مدت، آزادی بیان را به همراه خواهد داشت، به کروبی رای می‌دهم.
شاید بگویید این رای فایده‌ای ندارد و در این شرایط، کروبی پیروز نخواهد شد اما من معتقدم اگر تمام کسانی که دغدغه‌ی آزادی بیان و حقوق شهروندی دارند به او رای دهند، او می‌تواند به دور دوم برود.
از طرفی رای دادن، بیان عقیده و خواسته‌ی شهروندان است نه شرکت در مسابقه‌ی شرط‌بندی پس باید سعی کنیم احساساتی نشویم و فقط به فکر بیان خواسته‌ها باشیم.
این را هم می‌دانم که موسوی صادق است، مظلوم است، هنرمند است، حتی روشنفکر و لاجرم طرفدار آزادی است اما در شعار‌هایش آزادی و حقوق شهروندی جایگاه خاصی ندارد. سقف وعده‌های او اجرای قانون است اما می‌دانیم اولا ممیزی کنونی هم جزیی از قانون است ثانیا قانون در کشور ما شدیدا تفسیر‌پذیر است پس موسوی علی‌رغم این‌که مردی محبوب و دوست‌داشتنی است، کف مطالبات است.
به نظر من هنرمندان و روشنفکرانی که از موسوی حمایت کرده‌اند اسیر موج احساسی شده‌اند و این یکی از مشکلات معمول روشنفکری در ایران است:
روشنفکر ایرانی به جای آن‌که موج ساز باشد دنباله‌رو است.