اوايل كه به وبلاگستان آمده بودم، هرجا براي اظهار نظر مي‌رفتم اول سلام مي‌كردم. شايد فكر مي‌كردم رابطه گرم‌تر و انساني‌تر و ايراني‌تر مي‌شود. شايد هم عادتي بود كه از جامعه‌ي واقعي همراه داشتم. اما ندا باعث شد كه بفهمم روح اين جا بر من مسلط شده و اين عادت را ترك كرده‌ام. وقتي سلامش را در ابتداي كامنتش مي‌بينم احساس خوبي دارم.

البته نمي‌دانم هميشه مي‌شود با سلام شروع كرد يا نه. و نيز نمي‌دانم احساس شما از اين سلام چيست؟ اما اين را مي‌دانم كه اين مطلب به اين معني نيست كه بياييد از فردا همه با سلام شروع كنيم!

ندا هم  این جا درباره‌ي سلام نوشته. بخوانید.